Wordpress Themes

آیا بالاخره رابطه جمهوری اسلامی و آمریکا برقرار و “عادی” خواهد شد؟

بر اساس مصاحبه با رادیو سپهر، ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳

 همزمان با سفر روحانی به نیویورک به منظور شرکت در نشست سازمان ملل، بحث آب شدن یخ ها در روابط رژیم جمهوری اسلامی با دولت آمریکا، بار دیگر به جلو صحنه پرتاب شد. این بار، بحث از این بود که روحانی حمایت خامنه ای و تعدادی از مقامات “ارشد نظام” و نیز برخی از “امام جمعه” های نماز جمعه را با خود دارد. به نظر چنین می آمد که در یک توافق غیر رسمی بین رسانه های غرب و جناحهائی از رژیم اسلامی و نیز بخشهائی از طیف طرفداران “مسالمت” و “خشونت گریز”، فضا قدری حماسی و شورانگیز و به درجه ای متمایز با دوره های پیشین، بویژه متفاوت با دوره “دیالوگ تمدن ها” ی خاتمی تصویر شود. از قبل، انگار که حادثه ای معجره آسا در حال اتفاق است، همه این طیفها بر بلیط بخت آزمائی ای که عنقریب برنده اعلام خواهد شد، یعنی “فرصت” دیدار “تصادفی” اوباما و روحانی در جریان نشست های مذکور سرمایه گذاری کردند. نفس آن تماس، چه تصادفی و چه دیپلوماتیک و “احتمال” وقوع لحظه شورانگیز “چاق سلامتی” بین اوباما و روحانی به عنوان “نقطه ای تاریخی” در حال تیک تاک بود. قبلا  خامنه ای کلید چراغ سبز “نرمش قهرمانانه” را زده بود. دیدار “اتفاقی” که قرار بود ادامه مطلب را بخوانید »

نکات مورد بحث در برنامه امروز رادیو سپهر، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳

نکات مورد بحث در برنامه امروز رادیو سپهر، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳

چهل سال پس از کودتای پینوشه در شیلی

عوامل بازدارنده دخالت نظامی غرب و آمریکا در سوریه

بحثی در باره هویت قومی و اتنیکی و “هویت طلبی”

در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، چهل سال پیش، باندها و جوخه های مرگ ژنرال پینوشه به یک کودتای خونین علیه سالوادور آلنده در شیلی دست زدند. کاخ ریاست جمهوری مورد حمله قرار گرفت و آلنده کشته شد و یا به گفته ای قبل از اینکه بدست مزدوران مسلح پینوشه به اسارت در آید، خودکشی کرد. در “استایوم ملی” هزاران نفر به شکل دسته جمعی تیرباران شدند. هر دو دست “ویکتورخارا” نوازنده برجسته گیتار و هنرمند پیشرو، را قبل از اینکه با گلوله سوراخ سوراخ کنند، بریدند و “پابلو نرودا” شاعر پرآوازه آمریکای لاتین را نیز اسیر کردند. ژنرال جنایتکار، پینوشه، تا مارس سال ۱۹۹۰ در سمت ریاست جمهور باقی ماند. پس از دو هفته از کودتای پینوشه، رژیم ریچارد نیکسون در آمریکا آن را برسمیت شناخت. اکنون و پس از فروپاشی جهان دوقطبی، همه رسانه ها و نهادهای دولتی و غیر دولتی غرب، از سیاه ترین دوره حکومت ژنرال پینوشه بر شیلی سخن میگویند. در حالی که این خود ریچارد نیکسون بود، که به سازمان سیا دستور داده بود که بهرقیمتی باید از “تشکیل کوبای دوم” جلوگیری کنند. چند سال بعد “نمونه دمکراسی ضد سوسیالیستی” اکثر کشورهای آمریکای لاتین و از جمله آرژانتین را زیر سایه سیاه خود گرفت. “عذرخواهی” ادامه مطلب را بخوانید »

صورت مساله عوضی است. نکاتی چند در باره نوشته اخیر جمال بزرگپور

یادداشتهای روزانه ۵۴- پنجم سپتامبر ۲۰۱۳

 ایرج فرزاد

 جمال بزرگپور در دفاع از “اجتماعی” و “موثر” عمل کردن کومه له در ماجرای “کنگره ملی کردستان”، اندر حاشیه ای بودن جریانات “کارگری و کمونیستی”، مواضع یک “انزوای کمونیستی” را دستمایه قرار داده است تا نشان بدهد که برخلاف تاریخ و بر خلاف تمامی دیگر ملیت ها و قومیتها و اتنیک های محلی موهوم و یا واقعی، در مورد استثنائی “کرد”، فاشیستها و جنایتکاران جنگی، حق آب و گل دارند. عنوان نوشته جمال بزرگپور این است: “چرا شرکت کومەلە در کنگرە ملی قابل پشتیبانیست؟ نقدی بر مواضع و عملکرد اخیر حزب حکمتیست!” ادامه مطلب را بخوانید »