|
“امیر حیدری” از سران پژاک، اظهار نظرهائی بسیار نخ نما در باره احزاب فعال در صحنه سیاست کُردستان، را علنی کرده است. تمرکز اصلی بر سابقه و تاریخ احزاب سیاسی “کلاسیک” در کردستان ایران است. بسیار قابل انتظار بود که این لجن پراکنی ها با اعتراصات وسیعی مواجه شود. اما به گمان من بحث از صرف اظهارات “غلط” و پرتاب کردن برچسپ ها از جانب جناب امیر حیدری، بسیار فراتر است. مطالبه اینکه رهبری پژاک آن اظهارات را “پس بگیرد”، مساله را به تصحیح یک اشتباه “معرفتی” و “لپی” یکی از سران پژاک تنزل دادن است. به نظر من پژاک یک پروژه است شبیه پدیده ای مثل حماس در قبال سازمانهای “کلاسیک” جنبش فلسطین. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک، حلقه ای از تحولات عمیق است که هر نوع تغییر رادیکال در آمریکا را، بطور بلافصل به تغییر در اروپا هدایت میکند. نمایندگان احزاب “چپ” در بریتانیا، آلمان و فرانسه، پیروزی ممدانی را “الهام بخش” توصیف کردند. راست افراطی با تمرکز بر برجسته کردن مساله “مهاجران” و در پیش گرفتن سیاستهای بسیار ضد انسانی در این رابطه، با گرو گرفتن پیشداوریهای اروپا محوری “افکار عمومی”، که در رسانه های بورژوائی “پوپولیسم” راست افراطی لقب گرفته است، راه منحرف کردن اذهان شهروندان را از مهم ترین مساله “معیشت”، در این سمپاشی یافته اند و تا حدودی هم، با توجه به افزایش آراء راست و حتی صراحتا نژد پرست، در بیشتر دولتهای اروپا کنترل را به دست گرفته اند. اما ممدانی با طرح شعارهای دیگری به این پیروزی دست یافت. برخی از اظهار نظرهای احزاب چپ در اروپا، سیر حرکات آتی را در این قاره نشان میدهد که تاریخا متاثر از تحولات انقلابی در آمریکا بوده اند. نامه مارکس به آبراهام لینکلن را در این زمینه بخوانید. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
در بخش اول این مقاله، توضیح دادم که مساله مکانیسم ماشه، سطح تضاد و کشمکش و دشمنی بین جناحهای رژیم اسلامی را وسیع تر و عمیق تر کرده است. این تضاد و کشمکش منتج از صعود پایه اسلام سیاسی در ایران از حاشیه تولید و سیاست به قدرت دولتی و تملک بر ایران است. مستقل و صرفنظر از اینکه هر تک نفر از این پایه از چه موقعیت سیاسی و اقتصادی پس از “انقلاب اسلامی” برخوردار است، اما هر کس از این لایه خود را صاحب ایران به حساب میآورد. توجه کنید که فلان آخوند که در دوره شاه از روضه خوانی و یا دعانویسی ارتزاق میکرد، در بحث تملک “ایران” بر جزایر “سه گانه”، خود را طرف حساب میداند. به نظر من از لحاظ روانشناسی اجتماعی. هر تک نفر از آن پایه چنین تلقی ای از منزلت خود دارد. در بخش پایانی بخش اول نوشتم که “تغییر رفتار” رژیم اسلامی از منظر این پایه وسیع اسلام سیاسی به معنی عقب نشاندن آنها به موقعیت دوره قبل از انقلاب ۵۷ است. در نتیجه در مواجهه با این سرنوشت، حتی اگر قادر به ایستادگی نباشد، جامعه را به خون میکشد. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
مظفر محمدی اخیرا مقاله ای نوشته است با عنوان ” جنبش طبقه کارگر از چه رنج می برد! چه باید کرد“ .من چند عبارت از نوشته مذکور را نقل میکنم، تا تفاوتهای بارز طبقاتی بین “کمیته های کمونیستی” مورد تصویب حزب متبوع ایشان و آن تشکل های اولیه که بعدها پایه حزب سوسیال دمکرات روسیه و سپس حزب بلشویک را ساختند، به خوانندگان نشان بدهم :اما قبل از آن لازم میدانم یک “فکت” را، که مطمئن نیستم سهوا و یا عمدا توسط مظفر محمدی، تغییر “نام” داده شده است، تصحیح کنم ایشان نوشته است: Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
شاید قدری عجیب به نظر برسد که جمهوری اسلامی درست پس از فعال شدن “مکانیسم ماشه”، پس از گذشت ۶سال از بلاتکلیفی، دو لایحه جنجالی موسوم به پیششرطهای FATF، لایحه الحاق ایران به کنوانسیون پالرمو در مجمع تشخیص مصلحت نظام تصویب شد. این خبر، با موضوع دیگری یعنی “توقف”، و نه لغو، لایحه حجاب اجباری از جانب “شورایعالی امنیت ملی” تقریبا همزمان بود. ظاهر قضیه بویژه در مورد حجاب این نیست که رژیم اسلام در برابر اعتراض های گسترده و مداوم به اختناق حجاب گویا پرچم سفید بلند کرده است. هم تصویب لایحه الحاق به کنوانسیون پالرمو و نیز توقف لایحه حجاب اجباری، ارائه یک تصویر از اسلام سیاسی است در تن دادن به “”تغییر رفتار”. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
میخواهند چنین وانمود کنند که ترامپ معمار طرح آتش بس در غزه است. به سادگی میتوان فهمید که چگونه آکتورهای واقعی در تن دادن ترامپ و نتنیاهو به “طرح ۲۰ ماده ای” علیرغم سکوت سنگین و خفقان همان دوائر و رسانه های رسمی جهان بورژوازی، یک فاکتور تعیین کننده بوده اند. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
حمید تقوائی اخیرا مطلبی نوشته است با عنوان: “در نقد مارکسیسم مکتبی” که در پایان توضیح داده است: ” این نوشته بر مبنای بحث در یک سمینار درون حزبی تدوین شده است“. با اینحال به نظر میرسد که جلسه “سمینار” نبوده است، چرا که کوچکترین اشاره ای به بحث دیگران و انتقادات “احتمالی” به بحث او نشده است. از این نکته میگذرم و بنابراین، نوشته را چون یک “منولوگ” در نظر میگیرم. ظاهر قضیه این است که حمید تقوائی دارد “مارکسیسم مکتبی” را نقد میکند. نگاهی اجمالی به “محور”های این سخنرانی خیلی روشن نشان میدهد که حمید تقوائی رویکردهای مارژینال و حاشیه ای را که او دستکم در ۲۷ سال پیش نمایندگی میکرد تا آن شیوه های بیست سال قبل تر از سال ۱۹۹۸ را چون یک کانال نارضایتی علیه سیاستهای جاری حزب کمونیست کارگری باز کند، اکنون در راس حزب موجود به ریاست خود، تماما تثبیت کرده است. به فایل ضمیمه مراجعه کنید و خود به قضاوت بنشینید. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
رویکرد نسبتا استراتژیک “پایان باز”(Open End)، که از نوعی سیاست و “دکترین” در دوردوم ریاست جمهوری ترامپ حکایت دارد، تعابیر متناقضی را با خود حمل میکند. کلمه “پایان”، به بسته شدن یک دوره از تحولات سیاسی و اشکال مختلف حاکمیت سیاسی اشاره دارد. دوره ای که بویژه در اواخر دهه هفتاد میلادی، بی ثباتی در قدرت دولتی حاکم شد. قبل از آن دوره، و در پی دوران پس از ختم جنگ دوم جهانی، نوعی “ثبات” به معنی تعریف مناطق تحت نفوذ دو قطب شرق و غرب برقرار بود. شوروی سابق پس از جنگ، به عنوان غنیمت جنگی بخش وسیعی از کشورهای اروپای شرقی را به خود مُنضم؛ و سپس وارد “پیمان ورشو” ساخت. غرب به سرکردگی آمریکا، گرچه با اکراه آن الحاق طلبی را پذیرفتند، اما از پیش و بطور مشخص در دو کنفرانس “تهران” – ۲۸ نوامبر تا اول دسامبر ۱۹۴۳- و “یالتا”- ۴ تا ۱۱ فوریه ۱۹۴۵- دولت شوروی و استالین را متعهد به قبول “تمامیت ارضی” دیگر کشور ها و از جمله مهمترین آنها ایران ساخته بودند. اشاره من به “ثبات”، محتوای آن کنفرانس ها در برسمیت شناختن “مناطق نفوذ” و حوزه های تقسیم بازار است. در این راستا بود که در بسیاری از کشورهای “جهان سوم” در آسیا و آفریقا در اساس با تحکیم دولت های “ملی” و شبه ملی، هر حرکت از جانب جریانات اپوزیسیون، چه اسلامی و یا غیر آن، به معنی هموار کردن دخالت قطب شوروی تلقی میشد و بدون ارافاق سرکوب میشدند. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » |
  |
