Wordpress Themes

بستر اصلی شماره ۱۷ منتشر شد

برای دسترسی و پیاده کردن شماره ۱۷ نشریه در فرمت پی دی اف، این جا را کلیک کنید

برای خواندن و پیاده کردن فقر فلسفه نوشته مارکس بر این سطر کلیک کنید

نوشته من در این شماره را ذیلا ملاحطه میکنید:

مختصری در باره پایه های شکل گیری جهان دوقطبی

در مورد سقوط و فروپاشی اردوگاه و بلوک سابق شوروی، مطالب و تحقیقات و پژوهشهای فراوان نوشته و انجام شده است. قبل از پایان جهان دو قطبی نیز مباحث بسیاری در باره آنچه که در پی انقلاب اکتبر، حاکم شد صورت گرفت. از نظر من ارزیابیهائی که بویژه منصور حکمت، در باره علل شکست انقلاب اکتبر در سمینارها و نوشته های تحلیلی و با رویکرد نقد سوسیالیستی در تقابل با نقد دموکراتیک انجام داده است، کلید راهنما است. آن مباحت پایه ای در نشریه بسوی سوسیالیسم، نشریه تئوریک حزب کمونیست ایران و نیز بولتنهای مباحث مربوط به شوروی مکتوب اند و قابل رجوع.

آن نقدها در دورانی به عمل آمد که بلوک مذکور پا بر جا بود. اما اکنون ما شاهد این هستیم که کل شیرازه آن اردوگاه از هم فروپاشیده است. به این معنی راه بازبینی انتقادی بر کل دورانی که به دوره جنگ سرد معروف است، ساده تر شده است. من در این نوشته به زوایائی از این مساله مهم که به حقیقت یک زلزله سیاسی بود، میپردازم. دوره سرآغاز “جنگ سرد” که پایان آن با فروپاشی اردوگاه شوروی سابق مشخص شده است، بر مبنای شکل گیری و قد برفراشتن یک بلوک موسوم به سوسیالیستی و حتی کمونیستی در برابر جهان غرب و باصطلاح اردوی سرمایه داری تبلور عینی و مادی یافت. از این نظر باید برگشت و چگونگی شکل گیری بلوک شوروی را بررسی و مورد بازبینی قرار داد.

ادامه مطلب را بخوانید »

سقوط آزاد از “چپ” به محافظه کاری

آقای مصطفی مدنی، از محتوای نامه فواد تابان و فراخوان آن خطاب به سازمانها و افراد “چپ” بسیار برآشفته است. ایشان تلاش کرده است “صورت مساله” را بزعم خود بدون زوائد و حواشی و بدون قاطی کردن “سیاست” با “اخلاق” در برابر فواد تابان بگذارد. مینویسد اگر “سوال” برای آقای تابان این بود که شرکت در انتخابات آری یا نه؟ “قطعا نیازی به پاسخ نداشت”! و جالب این است که اعتراضیه خود آقای مدنی عینا همین عنوان را دارد: “شرکت در انتخابات آری یا نه”!! رویکرد آقای تابان در نامه ایشان، برخلاف برداشت “اخلاقی” آقای مدنی، “تفاوتهای نظری”، نیست. آقای مدنی با دستکاری “زیرکانه” صورت مساله، شرکت خود در انتخابات رژیم اسلامی و برسمیت شناختن آن مضحکه را بار حماسی میدهد و نشان دادن قبح و زشتی آن رویکرد را آنهم از سوی کسی که در تاریخ “چپ” مورد نظر با خود ایشان بستر مشترکی داشته اند و چه بسا در یک سازمان و احتمالا هم کمیته، “سراسر اهانت، مملو از تحریف و دروغ پردازی” توصیف میکند.

ادامه مطلب را بخوانید »

مبارزه طبقاتی “آگاهانه”

مصطفی اسد پور در پاسخ به نقد نسان نودینیان و ناصر اصغری مواضعی را به جلو صحنه پرتاب کرده است که،  بسیار آشنا هستند. دو نفر اول در رابطه با اعتراضات خیابانی کارگران، و با تمرکز ویژه بر اعتراض کارگران “هپکو”، از موضع بایکوت اعتراض خیابانی کارگران، توسط اسد پور در تعجب؛ و این سوال را طرح کرده بودند: “مصطفی اسد پور(رشیدی) را چه شده است؟

من به این سوال میپردازم.

ادامه مطلب را بخوانید »

معضل حاکمیت اسلام سیاسی، از منظر “انتخابات”*

انتخابات در جمهوری اسلامی، پدیده ای منحصر بفرد است و از خود ویژگیهای دست یابی اسلام سیاسی به قدرت دولتی در ایران.

اکنون دیگر پس از بیش از ۴۰ سال از حاکمیت رژیم اسلامی بر ایران، باید بر این نکته مکث کرد که چرا در هر انتخابات، بویژه انتخابات قوه مقننه و قوه مجریه، هر بار قرار است “حماسه” ای اتفاق بیافتد؟ چرا در یک نظام جا افتاده و قوام گرفته، این نوع انتخابات “روتین” اند و قرار نیست مدافعان این یا آن حزب، هر چهار سال یکبار “تاریخ” جامعه را از نو بنویسند؟ آیا این ویژگیهای انتخابات در جمهوری اسلامی به این معنی نیست که سران رژیم، حتی پس از پالایش کاندیدهای خودی از فیلتر شورای نگهبان، به تزلزل بنیاد حکومت خویش واقف اند؟ براستی چرا حتی بلافاصله پس از چنان انتخابات، سیل هشدارهای ولی فقیه و نهادهای امنیتی و سپاهی، در مورد خطر عوامل “فتنه”، “جریانات انحرافی” و یا “رخنه و نفوذ فرهنگی” و… به قوه مجریه و مقننه راه می افتد؟ راز و سّر این بی اعتمادی به عناصری که در مهمترین نقطه عطفهای رژیم اسلامی به نحوی از انحاء رژیم را از بحران “عبور” داده اند، چیست؟ براستی چرا برخلاف انتخابات در نظامهای قوام گرفته و متعارف، این رویداد برای سران همواره یک “کابوس” بوده است؟

ادامه مطلب را بخوانید »

بستر اصلی شماره ۱۶ منتشر شد

برای دریافت نشریه در فرمت پی دی اف، اینجا را کلیک کنید

لودویک فوئر باخ و پایان فلسفه کلاسیک آلمان، نوشته انگلس در فرمت پی دی اف

ملت، ناسیونالیسم و برنامه کمونیسم کارگری، نوشته منصور حکمت در فرمت پی دی اف

 نوشته منصور حکمت در نقد سند ارزیابی از جنگ حزب دمکرات و کومه له در فرمت پی دی اف

باز خوانی طرح استقلال کردستان عراق

در ژوئن سال ۱۹۹۵، منصور حکمت با این عنوان مقاله ای نوشت: “در دفاع از خواست استقلال کردستان عراق”.  در مقدمه همان طرح، او به یک نیروی مطرح، نیروئی که “دو حزب اصلی” تشکیل دهنده دولت اقلیم کردستان عراق، به عنوان “نیروی سوم” به آن تمکین کرده بودند، یعنی حزب کمونیست کارگری عراق، اشاره میکند. مستقل و صرفنظر از تحولاتی که در پی دو جنگ ویرانگر آمریکا در عراق و  در منطقه بوجود آمده است، آن نیروی “سوم”، متاسفانه اکنون در صحنه سیاست کردستان عراق، وجود ملموس و قابل توجه از نظر سیاسی ندارد.

ادامه مطلب را بخوانید »

آنگاه که قامت بشریت به اندازه مغز وسٙرِ بزرگ یک نابغه انقلابی کوتاه میشود

در مورد مرگ مارکس

نامه انگلس به:

Adolph Sorge

در هوبوکن

۱۵ مارس ۱۸۸۳

ترجمه: ایرج فرزاد، مارس ۲۰۱۷

 

بخاطر تغییرات مداوم وضع سلامت مارکس، ممکن نبود که شما را بطور منظم در جریان بگذارم.

مارکس به فاصله کوتاهی پس از مرگ همسرش در اکتبر ۱۸۸۱، دچار یک حمله عفونت ریه شد.

او پس از آن حمله، بهبود یافت، اما وقتی در ماه فوریه ۱۸۸۲ به الجزیره فرستاده شد، در راه بازگشت با هوای سرد و مرطوب روبرو شد و دچار یک حمله دیگرعفونت ریه شد.

هوای بد ادامه داشت، او وقتی کمی بهتر شد، به منظور اجتناب از تابستان داغ پیش رو، به “مونت کارلو(موناکو) فرستاده شد.

ادامه مطلب را بخوانید »

کاپیتال مارکس زیر هجوم نقد مدافعان سرمایه داری “دمکراتیک”

مارکس در “تزهای فوئر باخ” چنین نوشت:

“فلاسفه تاکنون جهان را به شیوه های مختلف تفسیر کرده اند، در حالی که مساله بر تغییر جهان و نه تحلیل و تعبیر  آن است”.

این جمله که بر مجسمه مارکس در هاید پارک لندن نیز، حک شده است، اکنون خود نیز مشمول “تفسیر” شده است!

ادامه مطلب را بخوانید »

شماره ۱۵ نشریه بستر اصلی منتشر شد

برای دریافت شماره ۱۵ بستر اصلی اینجا را کلیک کنید

برای دسترسی به بحث بازخوانی کاپیتال توسط منصور حکمت، که در شماره ۱۵ بستر اصلی انتشار یافته است، و ورژن پی دی اف آن، اینجا را کلیک کنید

در مورد از سر گیری انتشار نشریه بستر اصلی

من پس از کناره گیری از حزب موسوم به حکمتیست مدت کوتاهی بعد از کنگره اول آن، (اکتبر ۲۰۰۶)، ۱۳ شماره نشریه بستر اصلی را در فاصله ژانویه ۲۰۰۷ تا  آوریل ۲۰۰۸ منتشر کردم. بخاطر اینکه هنوز امیدوار بودم که میتوانستم با کمک برخی دیگر از رفقا که آنها هم به تدریج از حزب مربوطه کناره گیری کردند، ابتدا نوعی فراکسیون و سپس جریان متفاوتی راه اندازی کنم، انتشار بستر اصلی را متوقف کردم. با تعدادی از آن رفقا پس از کلنجار رفتنها، بالاخره “کانون دفاع از کمونیسم” را راه انداختم و در فاصله ژوئن ۲۰۰۸ تا مارس ۲۰۱۰ نشریه ای با همان نام منتشر ساختیم. در این فاصله هم ۱۸ شماره “کانون” انتشار یافت. در نهایت تلاش برای ادامه و توسعه کانون هم به نتیجه نرسید و آن نشریه همراه با کانون مذکور تعطیل شد.

ادامه مطلب را بخوانید »