Wordpress Themes

کوبانی، بارزانی، طالبانی

این روزها چشمها به کوبانی و مقاومت مردم در برابر تهاجم کانگسترهای داعش دوخته شده است. صحنه های رویاروئی پارتیزانها که در صف و سنگر آنان دختران مبارز جلوه هائی حماسی آفریده اند، بسیار شورانگیز است.

اما نگاهی مختصر به اتفاقات قبل از تصرف پر از راز و رموز “موصل” و سپس “شنگال” توسط داعش؛ و یارگیریهای دو جریان اتحادیه میهنی و پارتی دموکرات، احزاب تحت زعامت جلال طالبانی و مسعود بارزانی، از سناریوهای پشت پرده و توطئه های دیگری  حکایت دارد. قبل از تصرف “ناگهان” موصل، جناب مسعود بارزانی فرموده بود که رابطه حکومت “اقلیم” در کردستان عراق با مالکی به بن بست رسیده است و مدت چند ماه است که حکومت مالکی از ارسال سهمیه ۱۷ درصدی فروش نفت عراق امتناع کرده است. باز هم مدتی پیش تر از اوجگیری این “بحران”، همین مسعود بارزانی به حضور اردوگان شرفیاب شد و طی تشریفاتی که خوانندگان “کرد”، “ابراهیم تاتیلسی” و “شوان پرور” مجلس آرای این داد و ستد بودند، مقرر شد که حکومت اقلیم نفت خام کردستان را به ترکیه بفروشد. اما ماجرا با این ساده لوحی رهبران عشیره ای “ملت کرد” به خیر وخوشی خاتمه نیافت. مالکی به دولت آمریکا فشار آورد تا دولت متحد ناتو درآمدهای فروش نفت را “بلوکه” کند. حزب بارزانی اعلام کرد که در آن شرایط چنان “آچمز” دارند به راه “ناگزیر” اعلام استقلال کردستان عراق فکر میکنند. من همانوقت نوشتم که اعلام استقلال کردستان عراق برای خاتمه دادن به وضعیت بلاتکلیفی حقوقی و مدنی کردستان عراق، مستقل از ماهیت سیاسی جریانی که پرچمدار آن خواهد بود، تنها راه باقیمانده و از سر ناچاری برای اوضاع فعلی در منطقه است. اما همزمان هم نوشتم جوهر پیام بارزانی خطاب به آمریکا، جمهوری اسلامی، ترکیه و نیز حزب رقیب، اتحادیه میهنی، این بود که “نگذارید مستقل بشویم”. همانوقتها جماعت اتحادیه میهنی متوجه شدند که در صورت جدی شدن آن طرح و اگر جناب بارزانی اشتها و شهامت سیاسی برای عملی کردن آن را داشته باشد، جمهوری اسلامی که در منطقه سلیمانیه بیش از بیست سال است سرمایه گذاری کرده است و نفوذ وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران را در صفوف اتحادیه میهنی گسترش داده است حاشیه ای تر میشوند و در کشمکش برای گسترش نفوذ در کردستان عراق دست را به ترکیه میبازند. اتحادیه میهنی با تمام قوا بر علیه استقلال کردستان عراق ایستاد. در گرماگرم اتفاق تصرف سراسیمه موصل در ۹ ژوئن و تسلیم اعجاب انگیز بیش از بیست هزار نیروی ارتش عراق به نیروهای کمتر از دو هزار نفری داعش، شایعه یک نشست سرّی در عمان پایتخت اردن پخش شد که برخی از تصمیمات و “توافقات” آن جلسه بطرزی مشکوک در یکی دو روزنامه “معتبر” ترکیه “درز” کرد. طبق افشای بخشی از توافقات و بند و بستهای عمان، “رئیس‌جمهور” منطقه کردنشین خودمختار در شمال عراق و رئیس حزب دمکرات کردستان KDP، مسعود بارزانی، در تشکیل این جلسه که روز ۱ ژوئن با اطلاع ایالات متحده، اسرائیل، عربستان سعودی و ترکیه تشکیل شد، نقش تعیین کننده‌ای ایفا کرده است. در این جلسه گویا رئیس سازمان اطلاعات و امنیت اردن، صالح کلب، نماینده حزب دمکرات کردستان، آزاد برواری و یک نفر از مشاورین بارزانی به نام جمعه، رهبر ارتش انجمن نقشبندی عزت ابراهیم الدوری و همین‌طور نمایندگان مختلف حزب بعث عراق و سازمان‌های “جهادیست” شرکت داشته اند. در هر حال مستقل از شایعه پراکنی های مرسوم در دوایر “دیپلوماسی سرّی”، یک حقیقت روشن است: مسعود بارزانی خود در چگونگی اجرا شدن “نگذارید مستقل بشویم” با همان روال نهادینه و توطئه گرانه که شالوده “دیپلوماسی” و سرسپردگی احزاب ناسیونالیست کردستان عراق به دولتهای منطقه را ساخته است، مستقیما دخالت داشته است.

اتفاقات کنونی، کنار کشیدن عمدی نیروهای بارزانی از جنگ با داعش بویژه در “شنگال” و تبلیغات نقشه مند و مسموم رسانه ها و تلویزیونهای وابسته به پارتی، از جمله شبکه “روداو” علیه پ.ک.ک و نیروهای گریلای کردستان سوریه و نیز حضور مصور “سردار قاسم سلیمانی”، فرمانده سپاه قدس، در راس تفنگچی های اتحادیه میهنی، و کارشکنی های آشکار دولت ترکیه در راه مقاومت مردم کوبانی، همگی گویای چگونگی تقسیم مناطق نفوذ ترکیه و جمهوری اسلامی در کردستان عراق و “تجدید” سهمیه بندی سرسپردگان این دو رژیم در میان دو جریان پارتی و اتحادیه میهنی است.

۱۰ اکتبر ۲۰۱۴

Iraj.farzad@gmail.com

www.iraj-farzad.com

حقیقت ساده است

شخصی به نام ع.شفق که چنین پیداست در رکاب اشرف دهقانی است، و خود را فدائی “اصیل” و ناسازگار “خلق” مینامد، یک فحشنامه مفصل و “آتشین” با عنوان، “کمونیسم کارگری” در رکاب ماشین جنگی آمریکا!، و البته به بهانه تحرکات داعش نوشته است. ایشان یک حقیقت ساده در مورد محتوای واقعی موضع “جانبدارانه” خود را در میان انبوهی از عقده و کینه کور پنهان کرده است. “رویکرد” اصلی او فقط دو جمله است: اول اینکه نیروهای اسلامی از طالبان و القاعده و داعش گرفته تا مسببان “فاجعه ۱۱ سپتامبر” و النصر و بوکوحرام والشباب و… همگی نیروهای”پرو امپریالیست و “پرو صهیونیست اند” و؛ دوم اینکه همین نیروهای “مزدور” هدفی جز “منحرف” کردن مبارزات “دمکراتیک” “خلقها” را تعقیب نمیکنند! ع. شفق هشدار میدهند مبادا به دام “مسلمان ستیزی” گرفتار آمد. او بهر حال در پنهان کردن تعلق خود به نمایندگان “سیاسی” خلقهای مسلمان چندان موفق نیست. و البته باید بابت صعود به این بالاترین پله نردبان معرفت به او “درود” فرستاد. اما او در همان حال باید “ابراز وجود” و موضع سیاسی خود را مدیون یک مساله مهمتر در میان “خلقهای مسلمان خاورمیانه” بدانند. مادام و تا زمانی که مساله فلسطین حل نشده است، زمینه بقاء و تداوم ارتجاع اسلامی و “کنشگران” “ضد صهیونیست” هم برای عده ای هنوز “هویت”؛ و البته “مجوز” کسب و کار و شغل و مقام و توجیه گر تملق و خدمت به رژیم جمهوری اسلامی و نهادهای امنیتی آن برای عده دیگری نیز هست. برسمیت نشناختن حق مردم فلسطین برای تشکیل دولت مستقل خود در “کنار” اسرائیل از جانب “امپریالیست ها و صهیونیست ها”، موجوداتی چون رئیس دانا، و شیخ نصراله  را به رهبر واقعی سکتهای متحجر از جمله همین “هسته” اشرف دهقانی ارتقا داده است. لابد خبر دارند که اخیرا دولت جدید سوسیال دمکرات سوئد تصمیم گرفت که تشکیل دولت فلسطین را یرسمیت بشناسد. جا دارد که امثال او دستکم این اندازه “انسان” باشند که بجای سجده در مقابل توهمات خود به ارتجاع اسلامی و “خلقی” و “اسلام ضد امپریالیست”، از دولت “بورژوائی” سوسیال دمکرات سوئد یاد بگیرند.

لزومی نبود که ع. شفق حمایت سیاسی خود از نیروهای نماینده “خلقهای مسلمان” را در میان انبوهی از فحش چارواداری به منصور حکمت و به مدنیت و به “جهان متمدن” بپیچانند. کشف واقعیت زشت و سیاه دفاع از نمایندگان حقیقی و “سیاسی” “خلقهای مسلمان” بر “علیه امپریالیسم جهانخوار و صهیونیسم”، ساده تر از آنست که  بتواند با “مشت گره کرده” و در لابلای رجزخوانی های یک کنشگر اسم مستعاری پنهان شود. خیر! نمیتوان حقیقت ساده نامربوط شدن یک “هسته” منجمد و خارج از دایره شمول قانون تکامل و تغییر و البته مدعی “تنها” میراث دار سنت “فدائی”گری “خلقهای مسلمان و تحت ستم”، را از دیده ها قایم کرد. نمیتوان حتی به این “رزمندگان نهائی” و طلسم شدگان در نوستالژی خانه های تیمی دوران “مجاهد”ت و فدائی گری علیه رژیم عروسکی و سگ زنجیری امپریالیسم، گفت صحت خواب!

شاید یک دلیل پایه ای پیوستن اینها به کمپ ترور شخصیت منصور حکمت این باشد که به امثال چنین سکتهای مهجوری توصیه کرده بود، رشد کنید دوستان، فرهنگ لومپنها و کلاه مخملی های “میهن” تان و زنگ و “صلوات” زورخانه ها را جزئی از فرهنگ “خلق در بند” ندانید، دنیا تغییر کرده است، عضو کتابخانه شهرتان بشوید، اینقدر پرخاش نکنید، کمی مودب و متین و با نزاک رفتار کنید و بنویسید و دستاوردهای علم و تمدن و متفکران انقلابی و برجسته پرولتاریای “مدرن”  جامعه صنعتی را “خلقی” نکنید.

۸ اکتبر ۲۰۱۴

Iraj.farzad@gmail.com

www.iraj-farzad.com

خیال میکنند!

“فریبرز رئیس دانا، روشنفکر طرفدار کارگر و سوسیالیست، شناخته میشود. خود او هم علاقمند است که جامعه و طبقه کارگر او را چنین بشناسند. کسی که تئوری های اقتصادی را می شناسد، استاد و متخصص است و فهم و سواد اقتصادی دارد…

او پوپولیستی است که در مقایسه با کمونیست های بورژوایی، از این برتری برخوردار است که در عرصه سیاست چپ می ایستد. به روحانی و نسخه های دست راستی رژیم چینج های ناتو، حمله به ایران و تحریم اقتصادی و … نه تنها امید نمی بندد، که در مقابل آنها موضعی مخالف میگیرد. این موضع گیری چپ در مقابل حاکمیت و در مقابل نسخه های سوپرارتجاعی امپریالیستی، به او در میان طیفی از روشنفکران چپ و پیشروان طبقه کارگر، جایگاه ویژه ای داده است. … از این رو، نقد نظرات رئیس دانا، بعنوان شخصیتی در رگه ای از سوسیالیسم علنی و قانونی و دانشگاهی، برای کمونیست ها و کارگران کمونیست در ایران، لازم است.

(“امان کفا- پوپولیسم در پوشش آنتی لیبرالیسم. خط تاکیدها از من است)

این جملات مدخل نوشته امان کفا، از اعضای رهبری حزب موسوم به حکمتیست و البته جناح “خط رسمی” است. باید دید که فلسفه پرتاب فریبرز رئیس دانا به عرش اعلاء فکر و اندیشه و سوسیالیسم، قصد گم کردن آگاهانه کدامین رویکرد و جایگاه “پراتیک” و سیاسی این آدم را “پیش فرض” گرفته است؟ یکی از مشخصات اساسی و بارز “هویت” سیاسی فریبرز رئیس دانا، دشمنی خط دار او با کمونیسم کارگری و چپ “برانداز” بطور عمومی و رسالت “امنیتی” ترور شخصیت منصور حکمت بطور ویژه است. اما او این اندازه کارکشته و زرنگ هست که به این سادگی خود را لو ندهد. او مواظب است که “سوتی” ندهد و موضع وزارت اطلاعات و سنن شناخته شده حزب توده را در این رابطه با همان زمختی اتخاذ نکند. فریبرز رئیس دانا، بویژه از دوره پس از کنفرانس برلین، بطور سیستماتیک و طبق یک نقشه عمل بر عامل صهیونیست بودن حزب کمونیست کارگری وقت و نیز سابقه “ساواکی” منصور حکمت پای فشرده است. و در همه این موارد همراهی قلبی تمامی طیفهای مدافع سنت سیاسی حزب توده را همراه خود داشته است. در دوره پس از  دو خرداد، یاران جدید و تازه نفس و “کمونیست کارگری های اسبق” صف مقدس، در ایستگاه “صلواتی” دشمنان کمونیسم کارگری، به قافله ریش سفید ها و کهنه کاران و “پیشکسوتان” همان سنت جان سخت در تاریخ معاصر ایران پیوستند. در جلسات جناب رئیس دانا در خارج کشور این خیل، در پست محافظ و بادی گارد افتخاری و سپر انسانی او حضور بهم میرساندند تا ایشان به رسالت و وظیفه محوله ترور شخصیت منصور حکمت در فضای “دیالوگ” و “اختلاف نظر” و البته بدور از “خشونت” و رفتارهای “ناشایست”، مثل بهم زدن جلسات فحاشی و پاپوش دوزی و پرونده سازی برای اپوریسیون “برانداز”، ادامه بدهد. آخر هر چه باشد جناب دکتر در میان همین طیف به عنوان “روشنفکر طرفدار کارگر و سوسیالیست” پذیرفته شده بود. امان کفا نیز در نوشته خود، حتی قدری “سخاوتمندانه” تر این جایگاه را برای رئیس دانا به رسمیت شناخته است. برای او هم به نظر میرسد، مساله “وظایف و تکالیف” مشترک وزارت اطلاعات، سنتهای سیاسی توده ایسم و طیف وسیع دگراندیشانی نیست که پس از دوران ریزش دیوار برلین و “حماسه” دوخرداد به اردوی دشمنان کمونیسم کارگری و ترور شخصیت منصور حکمت پیوسته اند. خیر! تشخیص این جایگاه بخاطر جوهر رویکردهائی که خمیر مایه “خط رسمی” محفل ایشان و مبانی تز آوردن های لیدر در سایه را تشکیل میدهد، توقع زیادی و تناقض در خود است. از منظر امان کفا، فریبرز رئیس دانا یک پوپولیست است که بر “کمونیستهای بورژوائی”، یعنی حزب کمونیست کارگری فعلی، برتری دارد! روی برگرداندن آگاهانه و خودفریبانه حزب خط رسمی از منزلت ضد کمونیستی و “وظیفه” محوله به رئیس دانا و تقلیل این موقعیت “سیاسی” به اختلاف نظر با یک مدافع “سوسیالیسم علنی و دانشگاهی”، فقط ندیدن و نپذیرفتن این واقعیت است که جناب رئیس دانا قبل از اینکه پوپولیست و دکتر و اقتصاد دان و “ضد کمونیسم بورژوائی” باشد، یک لومپن، نفس کش طلب و  یک مفتری و هتاک سیاسی “خط دار” است که باید او را سرجای خود نشاند.

بهمن شفیق، که به تعبیر لیدر در سایه، “منتور” محفل اینها بود، انصافا “پایان کمونیسم کارگری” را در صفوف خط موسوم به “حکمتیست” تشخیص داده بود. در نامه مشفقانه ای که پر از لیچار و متلک و زخم زبان به منصور حکمت بود، از کورش مدرسی سوال کرده بود، پس “نقطه سر خط” برای چه بود؟ امان کفا، در این نوشته اخیر خود بطور غیرمستقیم، و حتی شاید بدون اینکه خود متوجه باشد، پس از یک تاخیر چند ماهه، پاسخ صریحی به آن سوال را فرموله کرده است. او چاقو و پنجه بوکس جناب رئیس دانا را نمیخواهد ببیند و به مردم نشان بدهد. اینها  وقتی این آدم هتاک و مفتری را میبینند که میدان را قرق کرده و عربده میکشد، بجای اینکه بروند بساط لومپن بازی اش را جمع کنند، سرافکنده و واداده و “قانونی” و مودب به لفاظی و عبارت پردازیهای مرسوم در محافل روشنفکر خرده بورژوا پناه میبرند. “خیال” میکنند که این شگرد تسلیم و فلنگ بستن و فرار از میدان نبرد و “خطر” انقلابیگری، اگر بی جربزگی سیاسی و ناانقلابیگری خوشان را توجیه کند و تسکین بدهد، دیگران را هم فریب میدهد.

فقط خیال میکنند. نقطه سرخط!

 ۴ اکتبر ۲۰۱۴

iraj.farzad@gmail.com

www.iraj-farzad.com

“حقیقت” آنها

یکی از شبکه های تلویزیون سراسری سوئد برنامه ای دارد به نام “حقیقت من”. در این برنامه معمولا با کسانی که به دلایلی به موقعیت و منزلتی رسیده اند، گفتگو و مصاحبه میشود. علاوه بر توضیح آشنا کردن بینندگان برنامه به “راز” موفقیتها، معمولا به زوایائی از زندگی خصوصی و نیز “دیدگاه”های این آدمها که بالاخره با هر تعبیری “شخصیت” شده اند، نیز پرداخته میشود. این برنامه از منظر دست اندرکاران بویژه در مورد شخصیتهائی که از “تبار” مهاجر و رگ و ریشه “غیر سوئدی” هستند ویژگی و بار “حماسه” ای دیگری دارد. از این رو، “دیدگاه” این نوع آدمها در مورد مسائلی چون “مهاجر” و “پناهنده” و چگونگی برخورد سیستم و دستگاه حاکم به مهاجر و پناهنده “مجرم”. مهم تر و دراماتیک تر میشود. ادامه مطلب را بخوانید »

“کنشگران” یک سنت بدنام

این جناب فریبرز رئیس دانا انصافا انسانی “قوی” است. قوی است چون درست در دوره ای که بقایای حزب توده از یک فساد سیاسی فراگیر، پس  از ظاهر شدن “رهبران” در شو تکفیر حزبشان، به رهبری “رفیق” همین رئیس دانا، محمدعلی عموئی، کوهی از “اسناد” را افشا میکنند، ایشان با همان “شجاعت” و “اعتماد به نفس” مدیر برنامه  میزگرد با وزارت اطلاعات، به سنتهای حزب توده وفادار مانده است. از جمله در یکی از آخرین نوشته هایش و نیز در مصاحبه ای تلویزیونی با آقای حسیبی، از بقایای جبهه ملی، در برنامه ای به نام “پند تاریخ” گفته است که رهبر کمونیسم کارگری “ساواکی” بوده است و یک قلم پولهای دریافتی حزب کمونیست کارگری در زمان حیات منصور حکمت از اسرائیل، به مراتب بیشتر از ثروت و املاک و دارائیهای مرحوم “مصدق” بوده است. این سنت پاپوش دوزی و جعل پیشینه ساواکی و وابستگی به اسرائیل و صهیونیسم،  همان سنتی است که درست با به قدرت رسیدن رژیم اسلامی، به خصوصیات بنیادی حزب توده تبدیل شده بود. آنوقتها برای این خوش خدمتی و خود فروشی در اوج  توهمات مکتب توده ایسم “همراه امام” بودند و “ایام را به کام” میدیدند. هیچ شرمی هم نداشتند که جلاد بدنامی چون “خلخالی” را کاندید خود بدانند. در گرداب همین وسوسه های ارتجاعی بودند که هر مقاومت و ایستادگی در برابر رژیم اسلامی را به “صهیونیستها”، عوامل پالیزبان و “ضدانقلاب مغلوب” وصل میکردند. این سنت “خیانت” چنان در تار و پود رهبری این حزب ریشه دوانده بود که بقایای باقیمانده آن پس از ریزش و فروپاشی و اضمحلال به هر تلاشی دست زدند که خود را از آن سنت “خوشنام” مبرا کنند. ادامه مطلب را بخوانید »

در گرامیداشت عبداله بابان

انسان پدیده بسیار پیچیده ای است. میگویند انسان تابعی از شرایط  مادی و طبقاتی است که در آن زندگی میکند. شاید این حکم برای اکثر کسانی که به سرنوشت “مقدر” و مسیر از پیش تعیین شده رضایت میدهند، صدق کند. اما در همین جهانی که هر کس را به موقعیت مادی و اجتماعی و طبقاتی اش “قانع” کرده اند، هستند و بوده اند انسانهائی که “اراده” کرده اند به مسیر مقدر و تعیین شده گردن نگذارند.

 عبداله بابان از نظر موقعیت اجتماعی به اشرافیت و اعیان دیرین سنندج تعلق داشت. او در قصر و عمارت های بجا مانده از این اریستوکراسی چشم به جهان گشود. در ۥکنه وجود و شخصیت او بویژه از دوره ورود به دانشکده پلی تکنیک تهران، جوانه های یک “تمّرۥد” و شورش علیه وضع داده و ظاهرا غیر قابل تغییر زندگی طبقاتی اش شکل گرفت. از همان سالها او در تلاش بود که حتی در صحبت و کلام، از “لهجه” مرسوم در دوایر اشرافیت دوری کند و خود را متعلق به جمع همکلاسی های دوره دبستان و دبیرستان تعریف کند. یک بار در تهران و هنگام ایام تحصیل دانشگاهی، به یکی از اقوامش که وکیل و نماینده “مجلس شورای ملی” بود، برمیخورد. با او با لهجه کردی سورانی حرف میزند. طرف عصبانی میشود و میگوید میفهمی داری “سیاسی” میشوی و به این ترتیب به فرهنگ و سنت خاندان ات پشت میکنی و به آن “خیانت”؟ او واقعا اراده کرده بود که به عنوان یکی از مردم عادی، در زمره کسانی باشد که مثل دیگران به مشغله ها و “بازی” های غیر مرسوم در خانواده های اعیان روی آورد. جوانه های ۥاخت شدن با مردم کوچه و بازار و علاقه به زندگی در میان مردم “صادق” و پاک و زحمتکش که در جدال زندگی نه تنها خدمه و حشمه ای نداشتند، بلکه چه بسا در میان ابواب جمعی خدمتکاران دروه تولد و رشد خانوادگی خود او قرار داشتند بویژه از سالهای اول ورود به دانشگاه، در وجود و فکر او شکل گرفت.

 عبداله بابان در تغییر این مسیر زندگی و نه گفتن به سنن و فشار سنگین ارث و میراث فرهنگ اشرافیت و قشر متمول، به معنی واقعی سنگ تمام گذاشت. به کمک خاطره های شیرینی که از این انسان بزرگوار در ذهنم باقی مانده است، سعی میکنم لحظاتی را از این “تناقض” و جوهر رزمی را که او به میدانش وارد شده بود، بازخوانی کنم. البته تعداد بسیار زیادی از مبارزین و انقلابیون خاطرات زیاد و اغلب ناگفته ای از این شخصیت دوست داشتنی دارند که بجاست در صورت امکان آنها را مکتوب و در دسترس همگان بگذارند.

 ماههای پس از مهر ماه سال ۱۳۵۶ بود که من پس از گذراندن سه سال حکم زندان، آزاد شده بودم. با او هم به دلیل همکلاس بودنم با بردارش محب در دبستان چهار آبان و دبیرستان رازی و هم بخاطر همکلاسی بودن خود او با برادر عزیزم تهمورث آشنائی دیرین تری داشتم. او را روزی در خیابان فردوسی سنندج دیدم، به گرمی من را در آغوش کشید و گفت: روی من حساب کنید، در خدمتم.

 با ثروت و ملک و مالی که داشت، در پی ساختن منزلی برای خود بود. همان وقتها، “آشپز”داشت و تمام وسائل و مصالح منزلش ویژه و منحصر بفرد بودند. روزی که در این منزل نزد او بودم، متوجه آن علاقه به زندگی اشرافی او شدم. بخشهائی از کار ساختمان منزل هنوز ناتمام بودند، از جمله آشپزخانه. پرسیدم “راستی عبه خان آشپزخانه معطل چیست؟ جواب داد کاشی های دیوار را از اصفهان سفارش داده ام و قرار است با “هواپیما” آنها را تحویلم بدهند. پیش خود فکر کردم که خوب این اصرار برای ساختن یک ویلای منحصر بفرد برای چیست؟ این که با “ادعاهای” او تناقض دارد. کسی که تا این حد به فکر جلال و جبروت محل مسکونی اش است، “علی القاعده” نمیتواند “انقلابی” باشد. لاجرم “خود خواهی” و علاقه به مقام و پول و ثروت و زندگی لوکس او را “محافظه کار” خواهد ساخت. وقتی همین احساسم را به عنوان “انتقاد” با او درمیان گذاشتم، در طنزی آمیخته با خنده و کنایه، گوشه ای از همان “اراده” ای را که به آن اشاره کردم، به من نشان داد. گفت من این منزل و همه امکاناتم را در خدمت سازمان شما خواهم گذاشت، اما میخواهم در عین حال همه بدانند که شما انسانهای پیشرو و مدرن و مترقی هستید، میخواهم نشان بدهم که افکاری که من به دنبال آن هستم، “لوکس” است و منحصر بفرد. میخواهم به دولت، به مردم و به جامعه نشان بدهم که این امکانات “حق” مردم است و شما هم آنها را “حق” مردم میدانید. میخواهم به “آیندگان” هم زوایائی از دنیای مطلوبمان را در دسترس بگذارم.

 زمان زیادی طول نکشید که متوجه شدم در پس این ظاهر خودخواهانه و علاقه به زندگی اشرافی، یک شجاعت کم نظیر خفته است. در یک “اشاره” مبهم به یک سفر “لوکس” اشاره کرد. گفت خیال دارم به اروپا بروم! بعد خواهی دید که چقدر در این سفر دنبال “خوش گذرانی” هستم! به اروپا رفت و برگشت. با دو ماشین چاپ پلی کپی، دو زیراکس و یک اتومبیل فولکس واگن. همه را در اختیار ما گذاشت. اعلامیه های “هم میهنان مبارز” با همان دستگاه های پلی کپی چاپ و تکثیر شدند.

  و به شهادت همه کسانی که طی سالهای سال عبداله بابان را شناخته اند، این جسارت را جزئی داده از شخصیت او میدانند. دو بار اتفاق افتاد که او را دستگیر کردند. یک بار، در اوائل سال ۵۸ کمیته مستقر در جنب سفارت آمریکا که توسط لومپن مشکوک و مرموزی به اسم “ماشااله قصاب” اداره میشد. در اتوبان جاده تهران- کرج او و طیب عباسی را دستگیر کردند. روزنامه مجاهد، بطور روزانه از ماجرای این دستگیری توسط کمیته ماشااله قصاب گزارش میداد. کمیته مذکور همان کمیته انقلاب اسلامی بود که “سعادتی” از اعضای مجاهدین را دستگیر کرده بود. سعادتی بعدها اعدام شد. بخشی از گزارش ماجرای دستگیری عبداله بابان و طیب عباسی روح الهی را  نیز بعد از آزادی در روزنامه آیندگان خواندیم. اما بخش مهمتر و “خطرناک” تر این اتفاق را هیچکس، دستکم به صورت علنی منتشر نکرد. او برای تحویل گرفتن ۱۲ قبضه اسلحه از طیب، به تهران رفته بود. ماشین “پیک آپ” تویوتا را طوری جاسازی کرده بود که لااقل با تجارب موجود جریانات اسلامی و حتی شگردهای باقی مانده از ساواک، قابل کشف نبودند. عبداله بابان چنان در جریان بازجوئی از نظر روحی خود را برای پاسخگوئی در صورت کشف محمولات آماده کرده بود و چنان نترس و با اعتماد به نفس ظاهر شده بود که “شک” را برطرف کرده بود. او با همان ماشین و با همان اسلحه ها از کمیته انقلاب اسلامی، یکراست به سنندج برگشت و سلاح ها را به ما تحویل داد.

 مورد دوم ماجرای دستگیری او در مسیر سفر به تبریز بود در یک ماموریت تشکیلاتی. او علاقه عجیبی به مخفی کاری و جاسازی داشت و انصافا در این کار ماهر هم بود. در این ماجرا که در اوائل سال ۱۳۶۰ و در زمانی که جنایتکار بد نام موسوی تبریزی حاکم شرع بود، او یک کیف سامسونایت همراه داشت که در جداره های آن بطرز ماهرانه ای نوشته هائی را جاسازی کرده بود. درجریان بازجوئی مدام گفته بود “لوله کش” است و کیف مذکور متعلق به مهندس رئیس اوست. خونسردی و شجاعت او، خود نباختنش و روحیه تعرضی و طلبکارش در برابربازجوها، بار دیگر او را حفظ کرد.

 خاطره دیگری از “آینده نگری” او را هم مینویسم:

 پس از یورش جمهوری اسلامی به مردم کردستان به فرماندهی بنی صدر، ما، تشکیلات کومه له، هنوز در بوکان حضور علنی داشتیم. رهبری کومه له در منطقه آجی کند، اطراف بوکان و سپس به روستای “سلامت” منتقل شد. آنوقتها عبداله بابان مسئول کمیته تدارکات مرکزی کومه له بود. طرحی در نظر داشت که در دره پشت روستای خانقاه، در نزدیکی بوکان، یک مقر و یک ایستگاه فرستنده رادیوئی برای مرکزیت کومه له بسازد. طرح مورد نظر او بسیار پیچیده و پیشرفته بود. فکر همه چیز را کرده بود. از انتقال یک تانکر از “ربط” سردشت با تراکتور و از آن راههای سخت و مالرو، تا طرح “دوجداره” کردن دیوار سنگی و بتونی مقر موعود. روزی به او گفتم عبه خان! بالاخره کار ساختمان مقر به کجا رسید؟ با همان اشاره های مبهم همیشگی اش گفت میخواهم درب ها را از “اکاچو” بسازم و در رضائیه سفارش بدهم. تا آنجا پیش رفته بود که به احمد گنجی، مشهور به استاد احمد، توصیه کرده بود که در تزئین گچ بری سه تصویر از مارکس، انگلس و لنین را در دیوار نیز نصب کند. ایستگاه رادیو را در عمق کوه مشرف به خانقاه آماده کرده بود. فرض او این بود که رژیم اسلامی فقط از طریق بمباران میتواند برای ایستگاه فرستنده مشکل ایجاد کند. طرح او یک پناهگاه محکم در برابر آن بمباران احتمالی بود. گفتم محض رضای شرافت ات عبه خان، کومه له را ورشکست کردی درب اکاچو لازم نیست، دیگر زیادی لوکس و تشریفاتی است. همان استدلال قدیم اش را تحویلم داد. گفت حتی اگر مقر نیمه تمام هم بدست رژیم جمهوری اسلامی بیافتد، بگذار بفهمند که ما چه تیپ آدمها و با چه افکاری هستیم. قانع کردن او بی فایده بود. درب ها را سفارش داده بود و وقتی به “شرفکند” رفتم، گفت امروز درب های اکاچو را تحویل میگیریم! راستش عصبانی شدم گفتم عبه خان مسئولیت مالی اش را کومه له دیگر نمیتواند تقبل کند. پاسخ داد فکر این را هم کرده ام. از محل ثروت شخصی ام، قبلا پیش پرداخت کرده ام!

 عبداله بابان، مبارز نستوهی بود. اگر بخواهم سوسیالیسم او را در چند جمله تعریف کنم باید بگویم:

سوسیالیسم بدون انقلابیگری و شجاعت و نبرد و دخالت عامل اراده انسانها ممکن نیست.

سوسیالیسم، تقدیس فقر و عقب ماندگی نیست. ترقی و پیشرفت و مدرنیسم و باور به علم و تکنیک مدرن، جزئی لایتجزا از سوسیالیسم نوین است. سوسیالیسم فقر، تمکین به عقاید عقب مانده و تحقیر زندگی مرفه و” لوکس”، در جوهر باورهای عبداله بابان جائی نداشت.

 در پایان یک نکته را توضیح بدهم:

برخی ایراد میگیرند که رفقای قدیمی او، در دوره بیماری به او سر نزدند. من طبعا به همه کسانی که در این دوره اواخر عمر عبداله بابان به عیادت او رفتند، عمیقا احترام میگذارم،  بسیار قابل قدردانی است. من اما، از این روحیه برخوردار نبودم که “عبه خان” شجاع و رزمنده را در آن حالت  افسردگی و مبتلا به آلزایمر ببینم. خاصه اینکه با برادر عزیزم، تهمورث، بسیار نزدیک بود. نمیخواستم و یا درست تر، از چنان روحیه قوی برخوردار نبودم که چشم در چشم کسی بدوزم که در برابر همه مشقات و سختی های دوران رزم و مبارزه چنان مقاوم ایستاده بود. نمیخواستم خاطره های شیرین و بیادماندنی و شوخی های خودمانی او با خودم و تهمورث را  و سالهای روحیه و انرژی را در چنان فضا و منظره حزن انگیزی مرور کنم.

 یاد عزیزش گرامی باد.

خطی “خط”دار

این روزها از جانب “خط رسمی” حزب موسوم به “حکمتیست”، خبر تشکیل “دفتر” کردستان اعلام شد. دفتر مذکور در هیچ نقطه کره زمین و حتی در زیر زمین دور افتاده ترین دهات کردستان وجود مادی و فیزیکی ندارد. اما قصد دارند از طریق نشریه “رسمی” اینترنتی “نینا” و در دنیای مجازی، این وظایف را پیش ببرد:

” تقویت کمونیسم، رادیکالیسم وچپ و ارائه افقی روشن و کمونیستی به کارگران و مردم آزادیخواه و تقابل با افقهای بورژوایی و ارتجاعی در کردستان و ایفای نقش دراعتراضات مردم”(از متن اطلاعیه)

اعلامیه دفتر مربوطه کپی “کردستانی” “هم خط” ها است. ورژن “محلی” اعلامیه “تدارک کمونیستی- جنبش سازمانیابی حزب پرولتاریا” با “نشریه رسمی” اینترنتی “امید”. سایت یار “شفیق” دوران “بازشناسی” ها و سپاسگزاری ها در همسوئی های “تئوریک”، مگر نه؟

فکر میکنم بشارت دهندگان افتتاح دفتر کذائی، میدانند که آگاهانه هذیان گفته اند. هدف اما، خام تصور کردن مخاطبین اطلاعیه مذکور نیست. معرفی، و به عبارت دقیق تر لجن مال کردن مجموعه سیستم فکری و دیدگاهی و سیاسی و کمونیستی است که پایه گذار آن در تاریخ معاصر، منصور حکمت است. اینها در صحنه سیاست واقعا همانی هستند که خود تعریف کرده اند: یک “دفتر” در دنیای مجازی و مجموعه ای از “موضع” علیه زمین و زمان. ناظر بی گناه، و عابری که چه بسا سن اش قد ندهد که از تاریخ واقعی کمونیسم ایران سردرآورد، و یا شاید حوصله نکند که برود بخواند، مدام با تابلو “حکمتیسم” و روایات کج و معوج  له و یا علیه عقاید منسوب به منصور حکمت روبرو میشود. روایات از جانب کسانی که زمانی در کنار منصور حکمت بوده اند و با او همراه. و چه تصویری به “زبان ساده”تر از منصور حکمت وقتی که طرف نام محفل خود را “حکمتیست” گذاشته است؟ گرایش و شخصیتی گریزان از مواجهه سیاسی و “نبرد” در دنیای واقعی، مجموعه ای از کلمات قصار و حروف معصوم و بی گناه و ادعاهائی پرطمطراق و توخالی در دنیائی که نه شهامت، نه اشتهای سیاسی و نه پذیرش مسئولیت سیاسی ادعاها قابل پیگیری و رد یابی نیستند.

هیچکس نمیتواند اشخاص و محافلی را که در انزوای “کمونیستی” خود مست و خماراند و در مقابل تمثال خود رژه میروند، بیدار و یا ارشاد کند. منع اینها از بازی با حروف و کلمات و به میان آوردن محک عمل و پراتیک و مسئولیت ادعاها، بی فایده است. دنیای مجازی و کاذب اسمش با خودش است.

مساله واقعی و غیر مجازی تر این است: بالاخره چه وقت قرار است بعد از گذاشتن “نقطه پایان” بر کمونیسم کارگری، سر خط خود بروند؟ میشود محبت کنند و در راه عقاید واقعی خود، منصور حکمت و تاریخ و مبانی کمونیسم کارگری را هزینه نکنند؟ این ناسلامتی اخلاق سیاسی و این “پرنسیپ” دنیای بی مسئولیتی را تا کی با خود حمل میکنند؟

۷ اوت ۲۰۱۴

iraj.farzad@gmail.com

ببخشید، شما؟!

نزدیک به بیست سال است که کسی از چند و چون و هویت واقعی امثال آذرین و رضا مقدم خبری ندارد. اینها در دوره ای به اعتبار شخصیتهای واقعی و سرشناس جنبش کمونیستی ایران، مورد اعتماد بودند. اما پس از پیوستن اینها به جریان دو خرداد، یعنی در فاصله زمانی نزدیک به دو دهه ناقابل، به فعالیت دیگری جز “افشاگری” علیه احزاب و شخصیتهای حقیقی و کمونیستی به کار دیگری مشغول نبوده اند. نزدیک به بیست سال است که هیچکس در سطح اجتماعی، جز آنهائی که تنشان به تن اینها خورده است، و با شناحت بی پرنسیپی هایشان از آنان فاصله گرفته  و در نتیجه حساب خود را جدا کرده اند، کسی از سلامت اخلاقی و سیاسی و “مالی” و ملاک سنجش ادعاهای “خط دار” آنها با کردار و رفتار خودشان در زندگی واقعی، خبر ندارد.

طی این مدت نزدیک به بیست سال، افراد مذکور از نظر انتخاب راه سیاسی “داوطلبانه” “صفوف کمونیسم” را “ترک” کردند و در روز روشن بدون اینکه عرق شرمی بر پیشانی شان بنشیند، با جناحی از رژیم اسلامی رفتند. همان وقتها به همه جنبشهای اجتماعی، از جمله جنبش کارگری، که ریاکارانه سنگ دفاع از آن را به سینه میزنند، فراخوان دادند که “فرصت” شان برای پذیرفتن هژمونی جناحی از رژیم اسلامی، از همان دوره به قدرت رسیدن خاتمی رو به “پایان” است. با اینحال علیرغم شکست دوخردادیون رژیم برای “متعارف” کردن سرمایه داری ایران و تحول اسلام سیاسی به روبنای سیاسی رژیم “سرمایه داران”، اینها به وظیفه پاپوش دوزی و پرونده سازی برای کمونیستها و شخصیتهای حقیقی اپوزیسیون و جنبش کارگری کماکان ادامه داده اند. توجیه این پیگیری خط دیرین حزب توده، یعنی دفاع از جناح “ضدامپریالیست” رژیم اسلامی به بهانه بخش سلطنت طلب “ضد انقلاب مغلوب” و نفرتی که بشریت از رژیم اسرائیل دارد، نباید کسی را فریب بدهد و یا “بدهکار” و ساکت کند. ماجرای افشاگری علیه اسانلو برای گرفتن پول “کثیف” و “حرام” سلطنت طلبان، و بیرون کشیدن “پرونده” همسوئی حزب کمونیست کارگری با “رژیم صهیونیستی اسرائیل”، آنهم از آرشیو مقطعی که این جنابان به میدان دو خرداد اسباب کشی سیاسی کرده و به آن “انتقال” یافته بودند، بسیار نخ نماست. این “پیگیری” در وفاداری به سنت حزب توده  علیرغم ضربات سختی که بر تحزب کمونیسم کارگری وارد شده است، و علیرغم اینکه بدیل سلطنت طلبی در ۱۰۰۰ قدمی قدرت سیاسی در آتیه جامعه ایران نیست، باید جای “تامل” باشد.

اینها دارند فی السبیل اله برای پروژه های “موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی” رژیم اسلامی ماتریال فراهم میکنند. نباید تعجب کرد که در ادامه سریالهای این موسسه، پس از انتشار کتابهای “پژوهشی” در مورد چریکهای فدائی، مجاهدین و حزب توده، به مدارک “از درون” و “افشاگری مستند” خودی های اسبق علیه کمونیسم کارگری، و فعالان کارگری “سلطنت طلب” و “صهیونیست” استناد کنند. این را باید متوجه بود. بخاطر جمع شدن مشتی کارگر پناه عافیت طلب و بی هویت که کارنامه سیاسی شفافی ندارند و از نظر سیاسی و اخلاقی، بی پرنسیپ اند، نباید ساکت بود و مرعوب شد.

۲۱ ژوئیه ۲۰۱۴

iraj.farzad@gmail.com

از این “سنت” در جدل سیاسی باید برحذر بود!

من نوشته کوتاهی در باره استقلال کردستان عراق نوشتم. بسیاری دیگر هم از زوایای گوناگون، چه مخالف و چه مخالف بحثهایشان را طرح کردند. در این میان “مظفر محمدی” مطلبی دارد با عنوان: (سناریوی عراق و مشاورین “چپ” بورژوازی کرد!) که در نوع خود، بویژه از نظر زیر پا گذاشتن ابتدائی ترین موازین نزاکت سیاسی در جدل و اختلاف نظرها، کم نظیر است. به نظر میرسد ایشان اصرار دارد که منظور طرفهای بحث خود را “نفهمد”.

او تکلیف همه را روشن کرده است و این احکام را صادر کرده است:

-”احزاب و جریانات چپ و راست منطقه و کمونیسم بورژوایی ایران که برای استقلال کردستان هل کرده و دست و پای همدیگر را لگد می کنند، همگی مشاور بورژوازی کرد و در راس آن بارزانی شده اند. همه در مورد این که، این پرچم دست بارزانی و دولتهای حامی منطقه ای ش از جمله اسراییل است، سر را زیر برف کرده و خود را به نفهمی می زنند”

 - (“انقلابی” ترین این مشورت ها به بارزانی این است که چرا فرصت را می سوزاند. چرا رفراندوم؟)

 تا جائی که به نوشته من برمیگردد، هر کس که با اندکی تعمق آن را خوانده باشد، با این حکم تحریک میشود که بار دیگر به آن مراجعه کند تا واقعا ببیند آیا خودم را به “نفهمی” زده ام و “مشاور بارزانی” و بورژوازی “کورد” شده ام؟ چه اصراری هست که ایشان علیرغم شناخت چندین ساله ای که از من و مواضع سیاسی ام دارد، سعی میکند بحث من را عمدا نفهمد و با عینک تحریف نمای خود به آن بنگرد؟ چرا نمیتواند “قاطعانه”، “سیاسی”، مستدل و متین موضع “انحرافی” من را بکوبد، اما در عین حال مودب و محترم و با نزاکت و منصف هم باشد؟

 فقط به این دلیل که او به این توهم دچار شده است که مخاطبان او نیز، با موضع سیاسی او عینا همین رفتار را خواهند داشت. یعنی خیلی ساده بیان صریح سیاست مشخص در مورد مساله مورد بحث را در میان آسمان ریسمان بافتن های او گم کنند. اما همین موضع مشخص، اتفاقا بسیار “شفاف” و “غیر مشورتی” است و کمترین جائی برای کج فهمی و سوء تعبیر باقی نگذاشته است. او  در میان گرد و غبار و قیل و قال و پرتاب بی محابای برچسپهای غیر مسئولانه، و مرزبندی با جن و پری، حامل یک موضع سیاسی رندانه است که با جملات خود او لیز خورده است و بر روی کاغذ آورده شده است. در اوضاع سیاسی کنونی عراق، او در پستوی ذهنیت خود در جستجوی یک “نیرو” است. دقت کنید:

 ”این نیرو می تواند بسیج شود و سازمان یابد ویک جبهه نبرد با داعش را سازمان دهد. این نیرو می تواند نیروهای  مسلح دولت مرکزی و دولت اقلیم کردستان را به نبرد با داعش دعوت کند. و تا آنجا که می تواند پیشمرگان و سربازان ارتش را تحت فرماندهی خود در آورد.”

 موضع ایشان طرفداری صریح از رژیم مالکی و ارتش او و جناح حزب الدعوه “شیعیان” عراق است. کشف رابطه بقاء این حکومت با منافع رژیم اسلامی نیاز به تیز هوشی چندانی ندارد. تقلا برای پنهان کردن این موضع فاقد لکنت زبان، بیهوده و البته ناشیانه است. فکر میکنم بهتر است که در درجه اول ایشان از این پس دستکم یک بار دیگر نوشته های خود را قبل از انتشار بخوانند و؛ سپس متوجه باشند که مردم شعور دارند و اگر نوشته ها را “بخوانند”، بالاخره متوجه تفاوتها میشوند.

 ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴

iraj.farzad@gmail.com

در باره استقلال کردستان عراق

این روزها بحث هائی در مورد درستی یا نادرستی استقلال کردستان عراق طرح شده اند. من فعلا از پاسخ ها و نسخه های کلیشه ای صرفنظر میکنم، چرا که فکر میکنم مساله ای که امروز و در شرایط کنونی جامعه عراق به جلو صحنه پرتاب شده است، کمتر ارتباطی با ستم ملی و “حق تعیین سرنوشت ملت کرد” دارد.

 از سناریوهای پشت پرده و پنهان نمیتوان با حدس و گمان سخن به میان آورد. اینکه آیا پیشروی سریع و برق آسای “داعش”، یکی از سناریوهائی باشد که دولت آمریکا برای تغییر آرایش سیاسی جامعه عراق، و بویژه پس از “ناکامی” در تثبیت “حکومت فدرال”، خاصه در دوره نوری المالکی”، در دستور روز گذاشته باشد، یکی از “گمانه زنی” ها است. با اینحال واقعیت این است که بویژه پس از اعلام “خلافت اسلامی” توسط  ”ابوبکر البغدادی” در مسجد “نورالدین” شهر موصل، سخنگویان دولت آمریکا اعلام کردند که “دلیلی” بر غیر واقعی بودن آن تصویر ویدئوئی خلیفه مسلمین را در دست ندارند.

 اما از طرف دیگر همین مقامات آمریکائی نسبت به یک اتفاق واقعی تر، جنجالی تر و بسیار صریح تر، یعنی اعلام خواست استقلال کردستان عراق توسط مسعود بارزانی، خود را به نشنیدن زدند و بر تشکیل یک دولت “فراگیر”، کماکان پای فشردند. جناب خلیفه، ظاهرا در برابر تمام نرمهای سیاسی و حتی علیرغم مخالفت صریح دولتهای منطقه، بدون هیچ “رفراندوم” و وارد شدن به هیچ پروسه “دمکراتیک”، در واقع خود را به عنوان یکی از ستونهای دولت فراگیرموعود، تحمیل کرده است. اتفاقات آتی روشن خواهد کرد که آیا هیاهوی تبلیغاتی دولت آمریکا علیه “اسلام گرایان افراطی” نوعی زدن به جاده خاکی برای رد گم کردن بند و بستهای پنهانی با ائتلاف بعثی ها و بخشی از جریانات “سنی” بوده است یا خیر. اما در هر حال یک واقعیت را از فحوای اظهار نظرهای سیاسی مقامات رسمی آمریکا و “در دستور نبودن” اقدام نظامی علیه “داعش” میتوان تشخیص داد. این جماعت در کشمکش بین جمهوری اسلامی و آمریکا، و نیز بین آمریکا و سوریه و “منافع” آنان در عراق یک وزنه و یک “گروه فشار” اند. در حکومت “فراگیر” موعود، وزن طرفداران رژیم جمهوری اسلامی در عراق، احتمالا با قانع کردن مالکی و حزب الدعوه برای دست کشیدن از سماجت “تمامیت خواهانه”، و نیز تضعیف بیشتر موقعیت “دوستان” رژیم اسلامی در میان نیروهای دولت “اقلیم” کردستان عراق، به مراتب کمتر خواهد بود. تمام سعی و تلاش دولت آمریکا همین است که به “دوستان” خود در حکومت اقلیم بفهماند که تشکیل یک دولت کمتر طرفدار رژیم جمهوری اسلامی، به نفع “کردها” هم هست و آنها در دولت فراگیرموعود بیشتر به حساب می آیند. شاید اگر میراث “کارشکنی” های نوری المالکی در ارسال سهمیه “۱۷ در صدی” حاصل از فروش نفت عراق به حکومت اقلیم ادامه یابد، آنوقت دست مقامات محلی در کردستان عراق را برای استخراج و فروش نفت خام در کردستان باز تر بگذارند. این وعده را دولت آمریکا با توجه به مناسباتی که با دولت ترکیه دارد، میتواند تضمین کند.

 بعلاوه رفراندوم و “مراجعه به آراء عمومی” برای استقلال کردستان عراق، با توجه به ادعاهای دیرین ترکیه بر شهر “نفت خیز” کرکوک، و نیز وجود یک “اقلیت قومی ترکمن” میتواند مشکل ساز باشد و خطر تنش بین ترکیه و دولت اقلیم را دامن بزند. رژیم جمهوری اسلامی هم که بیکار نمینشیند و از طریق “دوستان” خود در میان جریاناتی چون اتحادیه میهنی و گوران( تغییر، جریان وابسته به نوشیروان مصطفی) و خرده فراکسیونهای اسلامی موجود در “پارلمان” فعلی اقلیم کردستان، اهداف خود را تعقیب خواهد کرد.

 طرح رفراندوم و “مراجعه به مردم” از سوی مسعود بارزانی فقط سوزاندن فرصت بود. قدر مسلم این است که در صورت ادامه این وضعیت “بلاتکلیفی” سیاسی و مدنی و حقوقی در کردستان عراق، و در شرایطی که زندگی اقتصادی مردم کردستان به سهمیه ۱۷ درصدی گره خورده و در گروگان توافقنامه دوره پس از جنگ سال ۲۰۰۳ مانده است، مردم کردستان عراق در رفراندوم موعود با اعتماد و اطمینان به یک تصمیم و اراده سیاسی قاطع روبرو نخواهند بود. به احتمال زیاد، با توجه به “خطر” سقوط نفوذ سیاسی اتحادیه میهنی و جریاناتی چون گوران و اسلامی ها  که در این سالها در لابلای شکاف دیرین بین “پارتی” و اتحادیه، یا “جلالی و ملائی” و نیز جاخوش کردن در شکاف بین دولتهای منطقه، به کرسی و صندلی پارلمان اقلیم و “فراکسیون” رسیده اند، طرح رفراندوم، حداقل در مناطق تحت نفوذ این دوایر پاسخ منفی خواهد گرفت. اینها “موجودیت” خود را هم اکنون در “خطر” دیده اند و به همین دلیل است که با غرولند به مخالفت با طرح استقلال کردستان عراق برخاسته اند. تعجب آور نبود که داویر مختلف ناسیونالیسم کرد و بویژه طرفداران “خط” جلال طالبانی، انگار با دورنمای افت و ریزش سیاسی خود، بجای ذوق و شادی از طرح “آرزوهای دیرین ملت کرد” برای استقلال، به عزا نشستند و سکوتی گورستانی در پیش گرفتند. وقتی هم که قدری به استدلالهایشان گوش میدهی، انگار دارند با خط دیرین “مام جلال”(عمو جلال) بیعت میکنند و علیه رهبری “عشیره” بارزانی و مرزبندی ناموسی با ماجرای ۳۱ آب”( ۳۱ اوت سال ۱۹۹۶ که در آن در پی تهاجمات جماعت جلال طالبانی برای تسویه حساب و پاکسازی بارزانی ها و پارتی، مسعود بارزانی  موجودیت” خود را در خطر” دید و دست به دامن ارتش صدام حسین شد)

 نظر شخصی من این است که مسعود بارزانی می بایست بجای حواله دادن مردم به ناکجا آباد رفراندوم و همه پرسی، و بجای تردید و دو دلی و منتظر وزش باد مساعد، بلافاصله پس از کنترل کرکوک، کردستان عراق را به عنوان دولت اعلام میکرد. موکول کردن یک تصمیم و اراده آنهم در فرصتی که تکرار آن تقریبا از محالات است، به رفراندومی با نتایج غیر قابل پیش بینی و پر از ابهام، در واقع یعنی اینکه “نگذارید” مستقل شویم. در اوضاع کنونی جامعه عراق، و در شرایطی که آینده این جامعه هنوز در تخمیر سناریوهای پشت پرده و مرموز است، یک راه سر راست برای تعیین تکلیف سرنوشت مدنی و حقوقی مردم کردستان عراق، اعلام یک دولت مستقل است.

در یک شرایط متفاوت، در اوضاعی که یک دولت بر عراق حاکم است، در اوضاع “متعارف”ی که مردم عراق تحت یک قانون، که شکی نیست حالا حالاها “بورژوائی” خواهد بود، زندگی میکنند، و در شرایطی که ما با یک عراق تکه پاره شده بین انواع جک و جانورهای قومی و قبیله ای و اسلامی روبرو نباشیم، یک راه حل واقعی و متمدنانه برای مردم کردستان، همین رفراندوم است. اما در شرایط فعلی که از شیرازه مدنی جامعه عراق اثری بر جای نمانده است، در منطقه کردستان که امکان مادی پایان دادن به بلاتکلیفی سیاسی و حقوقی فراهم شده است، رفراندوم و تغییر مساله مدنیت و سرنوشت حقوقی جامعه به مساله ملی و ستم ملی، دفع الوقت، غیر سیاسی، و رو برگرداندن از مساله واقعی پیش رو است. یک دولت بورژوائی، و در اینجا حتی آمیخته با عشیره گری در کردستان عراق، بر یک وضعیت انتظار، بلاتکلیف، آویزان و زیر کابوس همیشگی زندگی بی تضمین اقتصادی و گرو گرفته شده در قول و قرارهای یک “حکومت” فروریخته و عملا ناموجود، ارجحیت دارد.

 من شخصا  بسیار علاقمند بودم که نیروی محرکه نجات وضعیت بلاتکلیف در عراق و کردستان عراق، یک جریان و سازمان و تشکل پیشرو و مترقی و سوسیالیست باشد. اما متاسفانه تاریخ را از روی لیست آرزوهای انسانها نمینویسند. گرایش و جریاناتی که در عین اینکه حرف حساب دارند و با لیستی بلند بالا از آرزوهای انسانی، در معادلات کنونی جامعه عراق، شامل کردستان آن نیز، “نیرو” نیستند. مردم، حرف و ادعاهای جریانات سیاسی را در موقعیت و وزن و نیروی سیاسی شان ضرب میکنند. تحلیل های خوب و عمیق و همه جانبه، اما فاقد پشتوانه اجتماعی و فاقد “اراده” برای به عمل در آوردن آنها، انظار مردم عادی را حتی خراش هم نمیدهند. اینجا شاید ما شاهد جلا دادن شمشیرها در دور و تسلسل تکراری و باطل “جنگ مواضع” باشیم، اما قطعا به سرنوشت میلیونها مردم عادی که از سوسیالیستها و سیاستمداران و حزب انقلابی و پیشرو انتظار رهبری جامعه و عبور دادن آن از تندپیچهای خطرناک را دارند، نا مربوط است.

 ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴

iraj.farzad@gmail.com