|
اسد گلچینی در برابر یک نوشته صالح سرداری، نوشته مفصلی دارد با عنوان: “نقطه کور ناسیونالیسم در حزب حکمتیست”. به این جمله توجه کنید: “کومه له این جریانات را از لیست صفوف جریانات ارتجاعی و ضد انقلابی خود قبلا بیرون آورده بود و داستان زندگیش در اردوگاه به دیپلماسی با این احزاب و احزاب ناسیونالیست سرمایه دار حاکم در کردستان عراق گذشته است.” Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » نوشته محمد فتاحی و ف- ش: “کومه له در انتهای دگردیسی سی ساله” را خواندم. این نوشته “کومه له” را در سیر تاریخ و در متن اتفاقات بسیار بزرگ و تکان دهنده بررسی نمیکند. رسیدن جنگ ایران و عراق به مرزهای کردستان رونمائی از یک کومه له غیر کمونیست و گسست قطعی از تاریخ تا آن وقت، و تغییر ریل به جنبش برخاسته از جغرافیا بود. فاجعه گردان شوان، بخشی از این “فدیه” برای اتحاد و پیوند سیاسی با اتحادیه میهی و کل احزاب اسلامی و ناسیونالیستی عراق؛ و غیر مستقیم ائتلاف غیر رسمی با جمهوری اسلامی در ماجرای عملیات مشترک “آزاد سازی حلبجه” بود. در ادامه این “پیشروی”؛ جنگ خلیج و فروپاشی دیوار برلین، از آن کومه له “سی سال پیش”، یک سکت متحجر در “نوارهای مرزی” باقی گذاشت. به یک معنی کومه له های فعلی، مطلقا ادامه خطی کومه له سی سال پیش نیستند، این نوشته با روی برگرداندن از این تحولات و رویدادهای بزرگ، انگار کومه له را از آن اوضاع بی تاثیر میداند. “همه” کومه له های فعلی، بطور واقعی محصول جانبی آن تحولات اند، از نظر من مواضع نویسنده ها گویای بی تاثیری همان زلزله های سیاسی در نگرش و مواضع کنونی شان نیز هست. به نظر میرسد سحر سیاست بر مبنای جغرافیا، بر ذهن نویسندگان نیز تاثیر گداشته است. زندگی در گذشته، لاجرم حسرت خاطرات ایام “فعال” بودن در جدلها بین “چپ و راست” را، آنگاه که هنوز زمینه سیاسی و مادی برای گسست قطعی کومه له از کمونیسم، فراهم نشده بود، به یک نوستالژی تبدیل کرده است. ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۰ Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » اعدام نوید افکاری، کارگر گچ کار و کشتی گیر نامدار، موج بیسابقه ای از نفرت مردم ایران علیه رژیم اسلام سیاسی را به دنبال داشت. اعدام ناگهانی نوید افکاری که در مدتی کوتاه با اظهارات و نامه های خود و سرنوشت تلخی که یافت در سراسر ایران و جهان به چهره ای محبوب و سمبل مبارزه و مقاومت در ایران تبدیل شد، نفرت کم سابقه ای را در سطح جهانی نسبت به حکومت اسلامی دامن زده است. احزاب و سازمان های سیاسی، هنرمندان، ورزشکاران، نهادهای بین المللی ورزشی و مدافعان حقوق بشر، یک صدا این جنایت تکان دهنده را محکوم می کنند. شاید برای اولین بار است که دیدار وزیر خارجه جمهوری جنایت به آلمان، لغو شده است. بغیر از آلمان بقیه کشورهای اروپائی بیشتر از هر چیز نگران سرنوشت «برجام» و ادامه داد و ستد با جمهوری اسلامی بودند. جمهوری اسلامی در مواجهه با انبوه هشتک: «اعدام نکنید»، نشان داد تا آخرین روزی که در قدرت است، دنبال گردن، گردن هرکس که میخواهد باشد، برای طناب های دار است. جمهوری اسلامی به این ترتیب خود فقط یک گزینه را در برابر مردم ایران گذاشته است: «سرنگونی و بزیر کشیدن با زور». Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » ابراهیم علیزاده در تازه ترین اظهارات خود، تلاش کرده است که اصل مساله مورد اختلاف در صفوف کومه له فعلی را از انظار پنهان کند. گویا در آن مباحث: ” در عین اینکه سایه روشنی از تفاوت نظر را در خود دارند، اما اختلافات جدی نیستند و بزرگنمائی می شوند”. دلیل هم می آورد: ” انشعاب مهم که در گذشته در حزب کمونیست ایران اتفاق افتاده اند، انشعاب سال ۱۹۹۱، و انشعاب سال ۲۰۰۰”:”انعکاس تحولات مهم سیاسی و اجتماعی در صفوف تشکیلات ما بودند” من بخاطر اینکه روشن کنم که پنهان کردن اصل موارد اختلاف در هر دو مورد که بطور یکسان و بسیار آگاهانه و با هدف از پیشی از هر دو به عنوان “انشعاب” از آن اسم برده میشود، درز گرفتن مهمترین فاکتورهای سیاسی است، عین عبارات را اینجا نقل میکنم: Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » جمال بزرگپور خیال میکند میتواند آنقدر توی سر مخالفان بیرونی و درونی بزند که “بالا بیاورند” نوشته است: “لطف کنید بە ما بگوئید، شما که در فاصله بین کنگره ۲ تا ۶ دریافت کمک مالی از حکومت فاشیستی بعث را مجاز دانسته اید و سالانه مقادیر کلان آن هم به حساب همان سازمان مرکزی حزب که شما نیز در آن فعالیت می کردید ، واریز می شد، با کدام منطق امروز دریافت کمک ناچیز از حکومت محلی کردستان را این چنین مورد حمله قرار می دهید؟” چند نکته “جزئی” را جهت اطلاع افکارعمومی توضیح میدهم: Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
اکنون برای هر کس که مجادلات و مباحث جاری بین طرفداران خطوط مختلف در کومه له را تعقیب کرده باشد، روشن است که شکاف جدی است. اما جدی بودن این شکاف به معنی وجود دو گرایش متضاد از نظر سیاسی و دو نوع تبیین کاملا متباین از “کومه له” نیست. در این رابطه برخی از مواضع طرفین این کشمکش، گویا هستند. جهت اطلاع خوانندگان، من قبل از نوشتن این یادداشت توهم داشتم که آیا میتوان “چپ” فعلی کومه له را وادار به اقدامی جدی کرد؟ مواضع این چپ من را به این نتیجه رساند که از هرگونه ابهام و خوش باوری دست بردارم. به این جملات توجه کنید: ” چند ماه قبل از کنگرە ١۶ کۆمەلە در سال ٢٠١۴ بروزاتی از اختلافات بە شیوەای غیر سیاسی و بیشتر بصورت اتهاماتی از جملە تعطیل کردن اردوگاههای کۆمەڵە، حذف رفیق ابراهیم از دبیر اولی کۆمەڵە و گرایش بە حزب کمونیست کارگری و … از طرف تعدای از رفقای طرف مقابل و در سطح وسیعی در درون تشکیلات اشاعە دادە شد کە درکنگرە فوق ناکام ماندند.” Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
سیکل اول: سیاوش دانشور: “منشعبین سال ۲۰۰۴ فراریان ازسوسیالیسم بودند” “از قرار عضویت در حزب کمونیست کارگری ایران آنهم به لیدری حمید تقوایی شرط کمونیست بودن است “ علی جوادی، ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷ “این رگه ای است که زیر پوشش ساختن حزب دست در انبان کهنه ترین سنتهای تشکیلاتی و عمدتا غیر کمونیستی کرده است . این رگه سر سوزنی، تاکید میکنم سرسوزنی، با کمونیسم کارگری ربط ندارد. ما در این زمینه بویژه در دوره فراکسیون هشدار دادیم. .. . محمد آسنگران و بهرام مدرسی نمونه های زمخت آن و در عین حال شاخص مهمی در موقعیت این خط است.” سیاوش دانشور، نشریه شماره ۱۷ حزب اتحاد – ۲۰۰۷ زمانی که ما مساله رھبری جمعی و پلاتفرم “حزب رھبر، حزب سازمانده” را با حمایت یک سوم کمیته مرکزی پیش از پلنوم ۲۶ مطرح کردیم، رھبری حاکم حزب احساس خطر کرد و یک کمپین وسیع و شخصی علیه علی جوادی و من سازمان داد. در پلنوم یک نمایش زشت از حملات شخصی و بی حرمتی به کارگردانی حمید تقوایی علیه ما اجرا شد. یک نمایش بی سابقه و باورنکردنی در تاریخ حزب کمونیست کارگری. آدر ماجدی، شماره ۱۸ همان نشریه [کمپین “اکس مسلم” یک چرخش به راست و تخفیف دادن در مواضع تاکنونی ضد مذهبی حزب کمونیست کارگری است.] علی جوادی، ژوئن ۲۰۰۷، دو انحراف در برخورد به اکس مسلم اعلام انحلال حزب اتحاد و پیوستن به “فراریان از سوسیالیسم” در سال ۲۰۱۲ علی جوادی: حزب کمونیست کارگری تحت رهبری حمید تقوائی “اکس کمونیسم کارگری” شده است. سیکل دوم: “حزب کمونیست کارگری ایران، “بستر اصلی جنبش کمونیسم کارگری است”، مجددا به آن میپیوندم علی جوادی ۲۰۱۴ سیکل سوم: “کانون مباحثات کمونیسم کارگری” توسط علی جوادی و محمد آسنگران( که در سیکل اول سرسوزنی به کمونیسم کارگری ربط نداشت) اعلام شد. نقطه نظرات حمید تقوایی در زمینه “کمونیسم سیاسی” اساسا تلاشی بمنظور “مارکسیسم زدایی از جنبش کمونیسم کارگری” و حزب کمونیست کارگری می باشد… برخلاف “تعبیر کودکانه” جناح راست… علی جوادی اوت ۲۰۲۰ آنقدر غیرقابل اعتماد اند و حرکاتشان غیر قابل پیش بینی و از روی هوا و هوس است،، آنقدر به انسان در هر کار و فعالیت جمعی، حس “ناامنی” و هر آن زدن زیر قول و قرارهای یکی دو ساعت قبل دست میدهد که نقطه فرود بعدی اینها معلوم نیست، فقط مشخص است که پس از اعلام جناح “چپ” و با اعلام علنی “تفاوتها” در نشریه کانون کذائی راه انشعاب دیگری را در پیش گرفته اند، اما این رفتار و کردار از عده ای انسان عاقل و جدی سر نمیزند، حتی بازی “کودکانه” هم نیست. بازیگوشی یک عده باصطلاح “بالغ” با سیاست و کمونیسم است. این بساط را جمع کنید، بیش از این کمونیسم کارگری و نام منصور حکمت را از چشم جامعه نیاندازید. ایرج فرزاد ۲۶ اوت ۲۰۲۰ Posted in: ایرج فرزاد | No Comments »
بحثهای داغ، پرحرارت و همراه با دُز بالائی از تحریک احساسات قومی – اتنیکی و باد زدن تعصبات به جغرافیای محل تولد، خبر از شکل دادن به یک آلترناتیو خطرناک در اوضاع فعلی میدهد. چندین بیانیه، مقاله، گردهمائی های تلویزیونی از جمله در “ایران انترناسیونال” و… حول یک اختلاف نظر پیرامون شیوه برخورد به اختلافات بین “گروه های متفاوت اتنیکی” بر صفحه سیاست جامعه ایران “مونتاژ” شده اند. میگویم “مونتاژ”، چون بطور واقعی معضل جامعه ایران مطلقا تشنج های اتنیکی نیست. وجه مشخصه اوضاع کنونی؛ توسل به “خشونت” و یا “همزیستی” در چارچوب یک گفتمان “دموکراتیک بین الخلقی” نیست. این از بطن جامعه ایران و از بستر مبارزات مردم در نیامده است. گفتمان ایران “کثیرالملله” طرز فکر و شیوه فعالیت سیاسی برخی دوایر معین شبه آکادمیک و خرده بقایای “چپ خلقی” است. Posted in: ایرج فرزاد | No Comments » |
  |
.
